پنل «سیاست خارجی ایران پیش و پس از جنگ دوازدهروزه» با مدیریت دکتر روحالامین سعیدی و با حضور اعضای پنل؛ مهدی شوشتری، حسین آجرلو، دکتر مسعود اسدالهی، دکتر مصطفی بروجردی و دکتر محمد سلطانینژاد برگزار شد.
در این نشست، جنگ دوازدهروزه بهعنوان نقطه عطفی در بازنگری راهبردهای امنیتی و دیپلماتیک ایران مورد تحلیل قرار گرفت. اعضای پنل تأکید کردند که این جنگ ضرورت بازتعریف بازدارندگی، بازآرایی ابزارهای دیپلماسی و ایجاد توازن مؤثر میان «میدان» و «دیپلماسی» را برجسته کرده است.
در بعد راهبردی، به تداوم وضعیت «تنهایی استراتژیک» ایران، فقدان اتحادهای دفاعی پایدار و قرار گرفتن کشور در کریدور رقابت میان شرق، غرب و جهان عرب اشاره شد. در عین حال، گفتمان استقلال و بازدارندگی بومی، همزمان فرصت خودکفایی و خطر انزوای بینالمللی را پیش روی سیاست خارجی قرار داده است. راهکار پیشنهادی، ایجاد شبکهای از روابط متوازن از طریق پروژههای مشترک اقتصادی، سرمایهگذاری و همکاریهای منطقهای عنوان شد.
در حوزه دیپلماسی، بر اهمیت دیپلماسی هوشمند، ترمیم روابط منطقهای و بینالمللی و استفاده حسابشده از ابزارهایی چون مدیریت بحران هستهای و هماهنگی نهادی میان وزارت خارجه و نیروهای مسلح تأکید شد. سخنرانان انسجام در پیامرسانی و پرهیز از دوگانگی میدان–دیپلماسی را شرط موفقیت سیاست خارجی دانستند.
در بعد منطقهای، محور مقاومت همچنان بهعنوان یکی از مؤلفههای بازدارندگی ایران مطرح شد، اما نیازمند بازطراحی متناسب با شرایط جدید منطقه ارزیابی گردید. تقویت مناسبات شبکهای منطقهای مبتنی بر اعتماد، همکاری و کاهش تنش، از دیگر محورهای مورد تأکید بود.
در جمعبندی، شرکتکنندگان بر این باور بودند که پس از جنگ دوازدهروزه، سیاست خارجی ایران به سمت الگوی امنیتملی محور حرکت کرده است. با این حال، این وضعیت همزمان فرصتهایی برای بازسازی روابط با شرق، توسعه همکاریهای اقتصادی و فناوری و کاهش انزوای بینالمللی فراهم کرده است. عبور موفق از این مرحله، مستلزم واقعبینی راهبردی، اجماع نخبگانی و پیوند مؤثر میان دیپلماسی و ابزارهای میدانی ارزیابی شد.